เปลี่ยนทุกสิ่งจากตัวเราให้สับสน
จากเรียบง่ายไม่ซับซ้อนไม่วกวน
เปลี่ยนให้คนหลงเมามัวชั่วพริบตา
เป็นเพราะเธอมาสถิตในจิตฉัน
สะกิดกันให้พร่ำเพ้อละเมอหา
เห็นหน้าเธอทุกวันในจันทรา
ส่งยิ้มมาพาให้นอนหลับฝันดี
ค่ำคืนเหงา เปล่าเปลี่ยว ดายเดียวอยู่
เห็นดาวคู่ เดือนฉาย ใจอิจฉา
ขาดคนเกี่ยว กอดก่าย ข้างกายา
นั่งมองฟ้า พาให้ ใจครางครวญ
โอ้จันทร์เจ้า ดาวน้อง ที่ลอยเด่น
ค่ำคืนเพ็ญ พายพัด สะบัดหวน
ลมระเรื่อย เอื่อยลิ่ว ระริ้วครวญ
ใจเย้ายวน หวนหา อุราลอย
จะมีไหม ใครคิด มาชิดใกล้
ทำสองใจ เป็นหนึ่ง ถึงจะน้อย
แต่มั่นรัก ใจจริง ไม่ทิ้งคอย
ให้ละห้อย ละเหี่ย เพลียอุรา
ค่ำคืน..แห่งความเหงา
ใครไม่อาจรู้..ถึงความเป็นเรา..ว่าร้าวรวด..แค่ไหน
ยืนอย่างหวาดกลัว..ริมระเบียง..สายลมพัดไป
รับรู้ได้..ว่าสั่นไหว..ขึ้นทุกที
มีเพียง..แสงดาว
ส่องประกาย..พร่างพราว..ยังเห็นเพียง..ริบรี่
ม่านน้ำตา..ปิดปัง..แสงปลอบใจ..มากทุกที
ความหนาว..นับจากนี้..คงเพิ่มเติม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น